Geluksgeneratie

‘Wat studeer jij ook al weer? Wil je nog verder studeren? Wil je in het buitenland gaan werken? Welk beroep wil je uitoefenen? Waarom heb je dit gekozen?’ Dit zijn vragen die we allemaal wel eens te horen krijgen. Van familie, vrienden of kennissen.

En eigenlijk weet ik het antwoord niet goed. Elke keer geef ik een ander antwoord want interesses veranderen en wij veranderen. Ik weet niet of project- en eventmanagement mijn ding wel is en of het dat ooit zal worden. Mijn ouders zeggen mij dat ik het wel goed doe, dat ik er goed in ben. Maar omdat ik iets goed kan, wil nog niet zeggen dat ik het graag doe. Wie weet heb ik nog zo veel andere capaciteiten die ik simpelweg nog niet ontdekt heb.

Wij studenten zijn opgegroeid met het idee te moeten werken voor de rest van ons leven. Want enkel door te werken geraken we ergens in het leven. Dus wie iets graag wil, moet ervoor werken. De maatschappij rondom ons raast aan 200 km/h voorbij en we kunnen ze nauwelijks bijhouden. Hoe moeten we dan keuzes maken die de rest van ons leven bepalen? Als mij de vraag wordt gesteld wat ik later wil doen, zeg ik in de meeste gevallen ‘ik weet het nog niet’. Want de waarheid is dat ik zelf nog niet weet welke route ik zal nemen.

Twintig procent van de studenten loopt het risico op een depressie. Naar school gaan, een studentenjob, huur van een kot betalen, leren en sociaal ook nog eens actief zijn. Dat gaat velen hun petje te boven. Soms is het zo erg dat we er ziek van worden. Maar niemand heeft medelijden met de studenten. Want dit is toch de normaalste zaak van de wereld. Immers, iedereen moet door deze periode.

Meedraaien in de maatschappij is iets dat we niet meer kunnen wegdenken. We moeten het alleen op ons eigen tempo kunnen doen.

Dit ben ik van plan. Ik neem nu de tijd om andere opties te bekijken, om dingen te doen die ik graag doe. Want zeggen ouders niet altijd ‘je studententijd is de beste periode van je leven, je kunt doen wat je wilt’? En op mijn manier kom ik er ook wel. Ook al weet ik niet zeker waar ik zal belanden. Ik ben gewoonweg niet bereid mezelf ziek te maken voor de maatschappij.

Of ik later in de evenementensector terrecht kom? Daar heb ik geen flauw idee van. Maar dat maakt het juist spannend niet? Wie weet ga ik hierna wel een richting volgen die me duizend keer meer aanspreekt of krijg ik een fantastische job aangeboden. Misschien ben ik binnen 10 jaar wel verhuisd naar het buitenland en werk ik in de game-industrie. Dromen mag, we moeten het enkel durven.

Het gaat erom dat we onszelf de mogelijkheden moeten geven. Soms moeten we wel even op die pauzeknop drukken en afstand nemen van het hele gebeuren. Net zoals je afstand neemt van een kunstwerk om het beter te begrijpen. Want de maatschappij zal dit niet voor ons doen, die draait gewoon door.

Citytrips, een persoonlijke kijk

 

Rome. Berlijn. Parijs. Antwerpen. Londen. Deze namen klinken als muziek in mijn oren. Steden bezoeken gaat mij niet om terrasjes doen of alle winkels leeg te kopen. Deze zaken zijn relatief onbelangrijk in mijn ogen. Belangrijker voor mij is de cultuur op te snuiven en de verschillende kunstvormen waar te nemen.

Ik wil de stad beleven. Zijn ziel blootleggen en genieten van al zijn aspecten tot in het kleinste detail.

Waarom geen gewone strandvakantie? Eén woord: SAAI.

Ik kan niet een week lang op mijn luie kont in de zon liggen bakken. Dit is simpelweg niet aan mij besteed. Oké, ik geef het toe dat aan het strand liggen met een lekkere cocktail en een goed boek heel verleidelijk klinkt. Maar na een drietal dagen mag het ook eens wat anders zijn. Ik wil op verkenning. Ik wil het eiland ontdekken. Een kleine rumproeverij bezoeken en gebakken bananen eten in een locaal restaurantje in Jamaica.

Een kijkje nemen in het oude huis van Bob Marley en een vlottentocht maken op de Martha Brae River. Simpelweg genieten van de natuur en cultuur die ik in België niet terugvind.

Dus neen, een strandvakantie is niet bepaald mijn ding. Laat mij maar ronddwalen door de steden. Ik zie wel waar ik terrecht kom.

 

Rome

Rome is voor mij een bombastische stad met overweldigende schoonheden. Ik hou ervan om rond te lopen in het historische centrum vol met torenhoge crèmekleurige gebouwen. Ik wil verloren lopen in de kleine straatjes in Trastevere die alles met elkaar verbinden en marktjes bezoeken zoals de Mercato delle Stampe. Er zijn maar een paar steden die kunnen tippen aan het verbazingwekkende artistieke erfgoed dat Rome te bieden heeft. Het is een stad dat overspoeld is met kostbare schatten. Oude impressionante standbeelden. Musea van wereldklasse. Byzantijnse mozaïken en Renaissance fresco’s.

Natuurlijk zijn er in Rome enkele musts die je gezien moet hebben. Het Vaticaan waarbij je achteraf de Sixtijnse Kapel bezoekt met de fresco’s zoals de Schepping van Adam. Een pareltje van Rome. Ik herinner me nog goed dat doorheen heel het museum, ik met mijn mond open rondliep. Ik was verbaasd, omver geblazen. De gangen bedekt met schilderingen en hier en daar nog eens een standbeeld. Hoeveel tijd zou dit allemaal gekost hebben?

Het Pantheon met zijn centrale opening bovenaan in de met cassetten versierde koepel.

Zo zegt iemand op TripAdvisor: “Zo lelijk van buiten zo bijzonder van binnen” “Als je Rome bezoekt dan mag je het Pantheon niet missen. Een prachtig bouwwerk met een ingetogen interieur.”

De Trevifontein waar het altijd krioelt van de toeristen. Eigenlijk kan je nauwelijks een foto nemen van de gehele fontein. Niet enkel omdat deze zo gigantisch is maar ook door de toeristen.

De Sint-Pietersbasiliek die zich situeert op het Sint-Pietersplein is een van mijn favorieten. Beter gezegd, de koepel in de Sint-Pietersbasiliek is een van mijn favorieten. Deze is namelijk langs binnen helemaal bedenkt met Byzantijnse mozaïken. Ik kan je verzekeren dat ik mijn ogen opentrok tijdens mijn klim naar de top van de koepel. Langs de buitenkant van de koepel kon ik genieten van een 360 graden zicht dat ver uitstrekt over Rome.

 

Antwerpen

Momenteel zit ik op kot in T’stad en je zou denken dat ik na 6 jaar zowat alles al gezien heb. Maar toch ontdek ik dagelijks nog nieuwigheden. Eigenlijk gaat er bijna geen dag voorbij in Antwerpen waarop ik niets nieuw tegenkom. Het kunnen kleine dingen zijn die me intrigeren zoals een nieuw gezellig cafeetje, een restaurantje dat er wel leuk uitziet, een leuke plek om te lezen, …

Ik probeer maandelijks een museum te bezoeken of naar een theatervoorstelling te gaan. De tentoonstellingen in Antwerpen wisselen zo frequent dat er altijd wel iets nieuws te beleven valt. Het MHKA en het MAS zijn mijn twee favorieten. Een tweetal weken geleden heb ik het MAS nog bezocht omdat er een tentoonstelling plaatsvond over body art.

Zoals ik al zei ga ik ook graag naar theatervoorstellingen. Het Toneelhuis of beter bekend ‘de Bourla’ is hierin als het ware mijn hotspot. Ik ben een grote fan van de toneelstukken van Guy Cassiers. Zo zijn MCBTH, Hamlet vs Hamlet en Orlando de voorstellingen die me het dichst bij het hart liggen.

Orlando is een bibliografie van iemand die meer dan driehonderjaar leeft, geschreven door Virginia Woolf. Het hoofdpersonage veranderdt in die driehonderd jaar van geslacht. Orlando valt in slaap als een man en wordt wakker als vrouw. Tijdens deze levensjaren werkt Orlando aan een gedicht de eik. Dat refereert naar de boom waar zij zichzelf als kinds af aan mee geconfronteerd heeft. Katelijne Damen herschreef deze bibliografie en brengt als het ware een monoloog.

Een fragment uit Orlando van de website www.hanta.nl .
Dit is het moment waarop Orlando ontwaakt uit zijn slaap als vrouw:

‘En nu wordt het gebeuren wederom in duisternis gehuld. Ware het ons slechts mogelijk hier de pen ter hand te nemen en Finis onder ons werk te schrijven! Ware het ons slechts mogelijk de lezer mede te delen dat Orlando stierf en werd begraven. Doch hier doen helaas, Waarheid, Oprechtheid en Eerlijkheid, de onverbiddelijke godinnen die steeds de inkthoorn van iedere biograaf bewaken en bewaren, een luid “Neen!” weerklinken.! Zij zetten hun zilveren trompetten aan de lippen en schallen kort hun eis, “de Waarheid!” En wederom schallen zij, “de Waarheid! En ten derden male klinkt unisono hun geschal, “de Waarheid!” Waarop Orlando ontwaakt. Hij rekt zich uit. Hij verheft zich van zijn bed. Hij staat volkomen naakt voor ons en daar de trompetten schallend herhalen de Waarheid! de Waarheid! de Waarheid! blijft ons niets anders over dan deze te huldigen – hij is een vrouw.

Wij benutten een onderbreking van dit relaas om enkele feiten vast te stellen. Orlando was een vrouw geworden – dat valt niet te ontkennen. Doch in ieder ander opzicht was hij dezelfde gebleven. Deze geslachtsverandering wijzigde weliswaar de hem en haar beschoren toekomst maar op geen enkele manier hun beider identiteit. De verandering had zich, naar het scheen, volledig en pijnloos voltrokken en op zulk een wijze dat Orlando zelf er in het geheel niet verbaasd over was.’

Buiten de talloze musea die je vind in Antwerpen zijn er ook nog andere zaligheden. De Muze en Bar Deco zijn twee bescheiden cafées waar ik met veel plezier mijn tijd verspil. Wel, laat ik het zeggen dat het twee plaatsen zijn waar ik frequent kom met vrienden om een koud pintje te drinken.

 

Parijs

De stad van de liefde. De lichtstad. Niet meteen mijn eerste keuze voor een citytrip maar Parijs heeft ook zijn charmes. Wat Parijs voor mij zo aangenaam maakt zijn de prachtige parken, eeuwenoude monumenten en de uiteenlopende soorten musea. Oude architectuur en lekker eten. Dat kan ik wel smaken.

De twee grootste trekpleisters van Parijs of zoals ik ze graag noem: de twee grootste clichées zijn de Eifeltoren en het Louvre. Een imposante constructie zoals de Eifeltoren is een bezienswaardigheid waar ik niet minder om kan geven. Het wordt gezien als een van de niet-klassieke wereldwonderen. Ik vind het simpelweg lelijk. De Eiffeltoren geeft wel een uniek uitzicht over heel Parijs. Als je voor de eerste keer naar Parijs trekt is het wel noodzakelijk om de Eiffeltoren een keer te bezoeken. Na één keer heb je het ook wel gezien.

Centre Pompidou is de place to be als je van moderne kunst houdt. Het gebouw zelf heeft een heel opvallende architectuur. De zijkant van het gebouw is bedekt met pijpen en buizen in verschillende kleuren. Het is de bedoeling dat deze kleuren de functie van de buizen aangeven omdat ze het gebouw binnenste buiten wilden keren.

 

Ik vind het fijn om steden te bezoeken. Neen, ik hou ervan. Binnenkort trek ik opnieuw naar Londen en ik kijk er enorm naar uit.

Wrong time Wrong place

Het is nu een jaar geleden. Een jaar geleden dat de stad Antwerpen weer maar eens onveilig was. Onveilig voor mij. Als ik een verhaal kon schrijven over de ongelukken die ik al heb zien komen en gaan, dan ben ik nog wel even bezig. Maar zo hebben we allemaal ons verhaal. Het ene al wat erger dan het andere.

Wel, misschien is het tijd om een van de hoofdstukken uit mijn verhaal met de wereld te delen.

Toen ik 16 jaar was, werkte ik af en toe als vrijwilliger in het jeugdhuis Kavka. Daar stond ik dan in het weekend op feestjes achter de bar. Het was een leuke bende. Vriendelijke mensen, leuke avonden en veel gelach. Toen ik afstudeerde en aan mijn bachelor aan de hogeschool begon, had ik nog weinig tijd in het weekend. Feestjes waren nu voor tijdens de week en het weekend was om te werken.

Op 9 februari 2015, na mijn examens, besloot ik met wat vrienden uit het middelbaar naar een feestje te gaan in Kavka. Het was een leuke avond, niet te druk.

In de rokersruimte zat het wel stampvol. Veel bekende gezichten van een jaar geleden, maar ook veel nieuwe onbekenden. Opeens zagen we een jongen ruzie maken. We kenden hem. Glenn. Hij stond te roepen tegen een andere jongen en na enkele minuten begonnen ze te vechten. Glenn was zichzelf niet. Hij zag er niet goed uit. Ik ga er nog steeds van uit dat hij onder invloed was van drugs. Hij duwde zelfs zijn eigen vriendin op de grond. Niemand wist wat te doen of zeggen. Het was alsof hij bezeten was. Kort daarna zetten twee mannen van de security Glenn buiten. En dat was het. Het was voorbij. Maar niet heus.

Enkele uren later wou ik terug naar mijn kot wandelen, dat zich op wandelafstand van Kavka bevindt. Toen ik mijn jas ging halen aan de vestiaire, kwam ik een vriend van mijn broer tegen uit Gent.We babbelden wat. En daar is het fout gegaan. Als ik niet was blijven praten, was er niets gebeurd. Als ik gewoon hallo had gezegd en was doorgewandeld had ik om 3 uur al veilig in mijn bed gelegen. Stom dat ik dat niet heb gedaan.

Ineens hoorde ik geroep, ik zag Glenn langs de ene kant op me afkomen. Ik keek naar de andere richting en zag de jongen waar hij voordien mee had gevochten. Een minuut later keek ik op. Ik zie de gezichten nog voor me van de mensen die mij aankeken. Ik zie het bloed nog op de grond, op mijn schoenen, op mijn kleren. Ik voelde geen pijn. Ik voelde niets. Maar de gezichten. De gezichten herinner ik me het beste.

Wat is er nu op die ene minuut gebeurd? Glenn kwam binnengestormd en zag de andere jongen vlak achter mij staan. Hij kon zijn woede niet beheersen en opeens kreeg ik een slag in mijn gezicht. En nog een, en nog een, en nog een. Stampen, duwen, schoppen en slagen overal. Het ging allemaal zo snel. Ik lag op de grond onder de twee jongens. Ik probeerde te ontsnappen aan de kloppen. Toen ik rechtstond, zag ik de gezichten. Gechoqueerd. Al snel kreeg ik hulp van de werknemers van Kavka die het hadden zien gebeuren. Allerlei vragen werden op mij afgevuurd. Wat is er gebeurd? Moet ik een ambulance bellen? Waar is de politie? Gaat het? Neen, het ging niet.

Nadat ik twee uur in het politiekantoor had gezeten om mijn verklaring af te leggen, bracht mijn broer mij naar het ziekenhuis. Onze ouders waren immers op vakantie en zaten op dat moment op het vliegtuig huiswaarts. De spoedarts in het ziekenhuis stelde gekneusde ribben, vingers en neus vast. Een hersenschudding en kneuzingen over heel mijn gezicht en benen.

Zo zie je maar dat één minuut een groot verschil kan maken. Eén keuze. Ik had gewoon pech. Ik was simpelweg at the wrong time, at the wrong place.

 

Verloren lopen in een rechte straat

Al sinds mijn veertiende ga ik naar school in Antwerpen. Pendelen met de bus en trein of meerijden met mijn mama die in Berchem werkt. Vanuit het kleine dorpje waar we wonen genaamd ‘De Klinge’. Een plaats waar iedereen elkaar kent en waar geheimen nooit lang geheimen blijven. Een plaats waar bijnamen zoals ‘dik tetje’ of ‘vuil loebeke’ het gewone taaltje zijn. Maar De Klinge is meer dan dat. Het wordt omringd door grasvelden en bossen. De perfecte plek om me terug te trekken. Doorheen alle seizoenen zijn deze bossen een paradijs. Een paradijs van natuur, waar ik uren kan ronddwalen.

De herfst, rode paddenstoelen met witte stippen zoeken met mijn oma en nadenken over alles of juist niets. De geuren van het sterrenmos en de dennenbomen die mijn neusgaten vullen en mijn longen reinigen. Ik adem. Ik geniet van de duizenden kleuren van de afgevallen bladeren die mij omringen. Een kleurenpallet dat al mijn zintuigen prikkelt.

De winter, wanneer elke centimeter bos bedekt is met sneeuw. Een werkelijk winterwonderpaleis. Vroeger maakten we met het gezin en mijn oma altijd wandelingen in de sneeuw. Ik nam mijn slee mee om van de heuvels te glijden. Stappen op de grote bevroren waterbekkens. Na de wandeling met een rode neus en tintelende benen chocomelk drinken bij mijn oma. Soms vraag ik me af waarom we dat nu niet meer doen.

De Klinge heeft dus wel een zeker schoonheid. Je moet ze enkel ontdekken.
Maar wat met Antwerpen?

Antwerpen. A’pen. ‘t Stad. Zot van A.

Ondertussen ben ik bijna twintig jaar. Ik ga dus al zes jaar in Antwerpen naar school. Niet dat ik er al mijn tijd heb doorgebracht. Zeker niet in het middelbaar. Maar Antwerpen had voor mij toen al een zekere charme. Het waren niet de mensen die mij intrigeerden, maar de stad zelf. De gebouwen, de sfeer en de gezelligheid in de stad.

Antwerpen is voor mij de plaats om in een cafeetje een koffie te drinken met een goed boek met klassieke muziek op mijn gsm terwijl het buiten hard regent. Ik zoek in Antwerpen de kleine pareltjes waar je een leuke tijd kunt beleven. De cultuur en de kunst.

Ik vond nooit de weg in Antwerpen. Ik ging naar het Toneelhuis voor een theaterstuk en kwam uit op de Oudaan. Overal waar ik naartoe ging in Antwerpen liep ik verkeerd of kwam ik grandioos te laat doordat ik een omweg maakte. Het leek wel een doolhof waar ik niet uit geraakte.

Nu zit ik al twee jaar op kot aan de Groenplaats en heel eerlijk, ik ben het nog steeds niet gewend. Er is veel lawaai. Overdag. ’s Nachts. Het is te zeggen: er zijn veel geluiden die in mijn oren klinken als lawaai. Ook de weg vinden in Antwerpen is een van de kwaliteiten die ik nog niet bezit. Als ik afspreek met iemand op een locatie die ik niet ken, dan is de kans groot dat ik wel weer sukkel met mijn gps op mijn gsm.

Zo sprak ik af met een vriend die dichtbij het museum voor schone kunsten woont en ik kon het weer niet vinden. Ik was verloren gelopen in een rechte straat …

HSP en mezelf

Hallo iedereen!

Mijn naam is Annelien en ik heb HSP.

HSP, of hoogsensitiviteit komt voor bij 1 op de 5 personen. Wat eigenlijk toch veel is. Stel je voor dat je in een klas van 60 personen zit. Dan zijn 12 personen hoogsensitief. Alleen weten de meesten het niet. Er zijn verschillende vormen van HSP. Je hebt emotionele sensitiviteit waarbij je stemmingen en emoties aanvoelt van anderen en die begrijpt of zelfs overneemt. En je hebt ook fysieke sensitiviteit: je bent gevoelig aan geluiden, smaken, geuren, … Maar er zijn ook mentale en intuïtieve vormen. Laten we zeggen dat HSP is alle graden en vormen voorkomt en dus bij elke persoon verschillend is. Met deze blog kijk je naar de wereld door mijn ogen. Je zult merken dat de ene post meer gevoelsgeladen is dan de andere.

Enkele hoogsensitiveitskenmerken die ik bij mezelf terugvind. Kunst, schoonheid en muziek ontroeren mij. Ik krijg kippenvel van emotioneel geladen muziek of ik krijg er tranen van in de ogen. Ik heb een voorkeur voor stilte en rust en ben graag alleen. Rechtvaardigheid en wederzijds respect zijn twee waarden die voor mij niet weg te denken zijn. Kwaliteit is belangrijk. Ik ben perfectionistisch en focus op details. Ik ben creatief, plichtsbewust en gewetensvol.

Maar ik ben ook enorm gevoelig voor geluid. Ik hoor zelfs een lieveheersbeestje rondvliegen op mijn kamer en dat frustreert mij enorm. Ik ervaar soms sterke emoties en soms helemaal geen. Ik kan mij goed inleven in wat anderen voelen. Ik voel dan echt hun pijn, hun verdriet en ben hierdoor soms erg van streek.

Surf naar http://www.hspvlaanderen.be als je meer wilt weten over hoogsensitiviteit. Je kunt er ook een test doen. Zo weet je meteen of ook jij hoogsensitief bent.